Kuchnia w stylu retro: jak urządzić ją z charakterem

Kuchnia retro wygląda jak z innej dekady, ale działa jak nowa. Powrót do form z lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych ma wymiar sentymentalny, a przy okazji rozwiązuje problem, z którym boryka się wiele wnętrz: kuchnia przestaje wyglądać identycznie jak u sąsiada i jak w katalogu z ostatniej strony internetowej. Retro nie oznacza jednak przenoszenia do domu muzeum. Chodzi o kilka elementów o wyraźnie starym rodowodzie — fronty, uchwyty, kolor, ceramikę — zestawionych z nowoczesnym wyposażeniem. Taki miks wygląda dobrze dlatego, że nikt nie udaje, że mieszka w latach sześćdziesiątych.

Retro nie znaczy staroświecko

Kuchnia z charakterem epoki bywa mylona z kuchnią przestarzałą. Różnica tkwi w tym, że retro to świadomy wybór form, a nie pozostałość po remoncie sprzed dekad. Nowa zabudowa w starym stylu, dobrana z rozmysłem, wygląda świeżo i przytulnie jednocześnie.

Najlepiej sprawdza się zasada: jedna rzecz z wyraźnym retro rodowodem, reszta jako spokojne tło. Kiedy stary motyw pojawia się na frontach, uchwytach, kolorystyce i sprzęcie naraz, wnętrze zamienia się w dekorację, a nie w miejsce do gotowania. Retro broni się tym, że łączy sentyment z funkcją. Kiedy stare formy spotykają się z wygodnym blatem roboczym, praktycznym zlewem i miejscem na pełnowymiarowe urządzenia, kuchnia przestaje być dekoracją i wraca do codziennej pracy, do której została stworzona.

Fronty i uchwyty

O charakterze kuchni decydują fronty i uchwyty, a nie cała reszta. Masywne drewno w ciepłym odcieniu, formy z zaokrąglonymi krawędziami i podział na wąskie szafki od razu przywołują starą kuchnię. Dobrym tłem dla nich jest matowa farba w kolorze głębokiej zieleni, musztardowym albo kremowym, która odcina wnętrze od typowej bieli.

• fronty z drewna w ciepłym odcieniu albo matowe, malowane na gładko;
• uchwyty z gałką albo prostym, metalowym prętem w jednym kolorze;
• wąskie szafki o proporcjach dawnych mebli kuchennych;
• kolor: głęboka zieleń, musztarda, krem albo przygaszony błękit;
• jednolity detal — jeden typ uchwytu w całej kuchni, bez mieszania.

Nowoczesny sprzęt w starej oprawie

Sprzęt nie musi wyglądać na zabytek, żeby pasować do retro kuchni. Wystarczy, że nie krzyczy nowoczesnością: prosta płyta bez zbędnych podświetleń, okap w formie, która nie przypomina laboratorium, i wyposażenie w jednym kolorze — czarnym, kremowym albo stalowym. Ważna jest spójność materiału, bo mieszanka chromu, czerni i stali rozbija wnętrze.

Sprzęt do zabudowy pomaga ukryć to, co techniczne, i pokazać tylko to, co dekoracyjne. Jeśli lodówka zostaje na widoku, warto wybrać model o formie zbliżonej do dawnych szafek, zamiast ekranu, który przyciąga wzrok jako pierwszy element kuchni.

Podłoga i blat

Podłoga w kuchni retro rzadko jest jednolita. Biało-czarny wzór w szachownicę, drewniane deski albo wykładzina w ciepłym odcieniu przywołują dawne kuchnie i nadają wnętrzu rytm. Wzór na podłodze działa jak dywan: pozwala zostawić ściany spokojniejszymi i nie przeładować kuchni dodatkowymi dekoracjami.

Blat wybiera się zwykle w jednym materiale, ale właśnie tu warto pomyśleć o tym, jak kuchnia ma być używana. Drewno klejone ociepla wnętrze, choć wymaga pielęgnacji, kamień jest odporny, lecz chłodny w odbiorze. W retro kuchni najlepiej działają blaty, które nie błyszczą i nie udają nowoczesnych technologii.

Otwarte półki i ceramika

Otwarte półki są w retro kuchni niemal obowiązkowe, bo przypominają czasy, gdy naczynia stały na widoku, a nie za frontem. To również najlepszy sposób, żeby wnieść do wnętrza prawdziwy vintage: kubki, miski i dzbanki z targu staroci wyglądają na półce jak kolekcja, a nie jak przypadek. Trzeba tylko trzymać porządek. Otwarta półka nie znosi nadmiaru, a naczynia używane codziennie muszą mieć swoje miejsce w pierwszym rzędzie. Warto też pamiętać, że wszystko, co stoi na widoku, będzie trzeba regularnie odkurzać z tłuszczu, dlatego sprzęty rzadko używane lepiej schować.

Kuchnia z lat sześćdziesiątych w bloku

Retro kuchnię da się urządzić nawet w niedużym mieszkaniu, i to bez wymiany całej zabudowy. Wystarczy przemalować fronty, wymienić uchwyty i dobrać nowe tło: kafel albo farbę w kolorze epoki. Ściana z drobną kafelkową lamperią w mocnym kolorze robi więcej dla charakteru niż nowe meble.

W bloku ograniczeniem jest najczęściej układ, a nie styl. Zabudowa w literę U albo L, wysoka szafka na sprzęty i blat roboczy pod oknem wykorzystują każdy centymetr, a przy tym wyglądają jak z innej epoki. Wystarczy pilnować, żeby detale retro nie zabierały miejsca, którego i tak jest mało.

Jak nie przesadzić

Kuchnia retro najczęściej psuje się przez nadmiar. Kiedy wzorzyste kafle spotykają się z drewnianymi frontami, kolorowym sprzętem, ceramiką w kilku motywach i uchwytami o różnych kolorach, wnętrze staje się trudne do zniesienia. Wystarczy ograniczyć mocne elementy do dwóch i pozwolić im wybrzmieć na spokojnym tle.

Warto też pamiętać o świetle. Ciepłe, punktowe oświetlenie nad blatem i lampa nad stołem dopełniają retro nastroju lepiej niż mocny, chłodny sufit. Kuchnia z charakterem swojej epoki ma być miejscem, w którym chce się gotować i siadać przy stole, a nie sceną ustawioną wyłącznie do zdjęć.